میگن دست تو دست غریبه ها می ذاره

بهم میگن که تو منو بازیچه کردی

میگن یه روز میری و برنمی گردی

نمی دونن عشق منی ,غرورمو نمیشکنی

آسمونم زمین بیاد ,بدون فقط مال منی

بگو تو هم دوستم داری ,مرحم رو زخمام می ذاری

نذار از دوریت بمیرم ,نگو که تنهام می ذاری

بگو که سردی با همه,دوسم داری یه عالمه

نذار که عشق منو تو رنگ جدایی بگیره

نمی ذارم یه بی وفا عشقمو از من بگیره

تا لحظات با تو بودن را در تابلویی می کشیدم

 و به هنگام دلتنگی به آن می نگریستم .
ای کاش شاعر بودم

 تا لحظات خوب با تو بودن را در شعری می گنجاندم

و به هنگام دلتنگی آن را می خواندم .
ولی حال که هیچ یک از اینها نیستم فقط میتوانم بگویم :
دوستت دارم

صداي تو خوب است .

صداي تو سبزينه ي آن گياه عجيبي است

كه درانتهاي صميميت حزن مي رويد .

در ابعاد اين عصر خاموش

من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم .

بيا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است .

وتنهايي من شبيخون حجم ترا پيش بيني نمي كرد .

وخاصيت عشق اين است .

(( خانه ي دوست كجاست ؟ )) در فلق بود كه پرسيد

                                                                  سوار

آسمان مكثي كرد .

رهگذر شاخه ي نوري كه به لب داشت

                                     به تاريكي شن ها بخشيد .

وبه انگشت نشان داد سپيداري و گفت :

(( نرسيده به درخت /

كوچه باغي است كه از خواب خدا سبز تراست

ودرآن عشق به اندازه ي پرهاي صداقت آبي است .

مي روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ /

                                       سربه در مي آرد

پس به سمت گل تنهايي مي پيچي /

دو قدم مانده به گل /

پاي فواره ي اساطير زمين مي ماني

وترا ترسي شفاف فرا مي گيرد .

در صميميت سيال فضا خش خشي مي شنوي :

كودكي مي بيني

رفته از كاج بلندي بالا / جوجه بردارد از لانه نور

وازاو مي پرسي

خانه دوست كجاست ))

  اولین طلوع من باش                         

من رسیدم رو به آخر

توبیا شروع من باش

                                                       بی توبودن رابرای با توبودن دوست دارم   

                                                       که عشق آسان نموداول ولی افتاد مشکلها                    

و حضار جمعي از عاشقان و دلسوختگان...

نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام کرد... پس محکوم شدم به تنهايي و مرگ...

 کنار چوبه دار از من خواستن تا آخرين خواسته ام را بگويم...

و من گفتم به تو بگويند که... دوستت دارم

لحظه ی ویرانیم را حس نکرد

آنکه سامان غزل هایم از اوست

بی سر و سامانیم را حس نکرد.

میان هر دو چشمم جای پایت

از آن ترسم که غافل کج نهی پای

نشیند خار مژگانم به پایت

روز اول آفتاب را آفرید.

روزدوم دریا .

روز سوم صدا را.

روز چهارم رنگها را.

روز پنجم حیوانات.

روز ششم انسان را.

وروز هفتم خداوند اندیشید که دیگر چه چیزی نیافریده است؟

پس تورا برای من آفرید.......

تورا

محبت شان نسبت به یگدیگر نامحدود می شود.